آیا شاهد یک بازگشت رویایی دیگر خواهیم بود؟

با گذشت دقایقی از بازی، این اندیشه ها در ذهن طرفداران بارسلونا به وجود آمد که هر چه بازیکنان بایرن بر روی بازیکنان بارسا مرتکب خطا می شوند، داور به راحتی از آنها می گذرد، زیرا در بسیاری از موارد دو بازیکن تنومند در خط میانی آنها به شدت بر روی ژاوی و مسی و اینیستا - سه بازیساز اصلی تیم - خطا می کردند.

این ماجرا، خاطرات دور و نزدیکی را برایمان تداعی کرد. خاطره نزدیک گل آفساید زلاتان، گل اول میلان و خاطرات دور بازی با تیم اینتر. با این وجود حفظ توپ خوب بازیکنان، امید برد را در دلهایمان زنده نگاه داشته بود. در همین حال، عدم وجود موقعیت گل و یا شوت از راه دور و یا پاس های عمقی - به دلیل بازی کاملا بسته و «غیر بایرنی» بایرن - بازی اسف بار در برابر میلان در سن سیرو را در دلهایمان زنده کرد.

گل اول را دریافت کردیم. ویکتور والدز هر چه تلاش کرد نتوانست توپ را از روی خط دروازه بیرون بکشد. با این وجود همچنان به بازگشت تیممان امیدوار بودیم. پس از دیدن صحنه آهسته، یعنی سر زدن دانته در برابر دنی آلوز، به خودمان گفتیم که برای چه بازیکنان قد بلند و تنومند در تیم وجود ندارد. همچنین متوجه شدیم که خطای کوچکی بر روی آلوز انجام شد، اما به این اشتباه های داوری عادت کرده ایم. ناگاه افکارمان به سمت رئیس باشگاه فعلی پیچید که چرا در فصل نقل و انتقالات چنین ضعیف عمل کرده است. یا اینکه چرا از مدافعین جوان تیم ب در لیگ های داخلی و یا جام حذفی استفاده نشده تا برای چنین رقابت بزرگی پخته تر شوند. مگر کارلس پویول از سن 18 سالگی در خط دفاعی تیم بازی نکرده بود. با همه این تفاسیر نیمه اول به پایان رسید.

در طی پانزده دقیقه مابین دو نیمه، اضطراب فراوانی داشتیم که آیا بارسلونا می تواند به بازی بازگردد. با شروع نیمه دوم و دریافت گل زود هنگام، به عدم توانایی تیم در دفع ضربات کرنر پی بردیم. اما زمانی که صحنه آهسته را مشاهده کردیم، از شدت عصبانیت فریاد کشیدیم که برای چه داوران در این تورنمنت به ضرر بارسا سوت می زنند. با عصبانیت دست خود را بر زمین کوبیدیم که چرا کمک داور با وجود قرار داشتن در خط درست آفساید و بدون حضور هیچ بازیکنی در مسیر دیدش، پرچم خود را بالا نگرفت. دیگر هیچ فایده ای ندارد؛ بارسا گل دوم را دریافت کرده است. همچنان امیدوار هستیم. زیرا می دانیم نتیجه 2-0 را در همین تورنمنت جبران کرده ایم.

در ادامه بازی به علت بالا رفتن میزان خطای بازیکنان بایرن، داور مجبور می شود به تعدادی از بازیکنان خشن این تیم که ماموریت داشتند به هر حال بازی هافبک ها و مهاجمین بارسا را خراب کنند، اخطار بدهد. با خود گفتیم که زود قضاوت کرده ایم و داور آن قدر ها هم یکطرفه قضاوت نمی کند. اما با دریافت گل سوم، با وجود خطای آشکار بر روی آلبا درست در برابر چشمان داور مسابقه، ناداوری را به صورت کاملا آشکار حس کردیم. تا به حال این چنین احساس ناتوانی نکرده بودیم. جوان تر ها امید خود را از دست داده بودند و از شدت ناراحتی ترجیح می دادند ادامه بازی را تماشا نکنند. طرفداران قدیمی به یاد بازگشت 5-1 بارسا در ورزشگاه نیوکمپ پس از باخت 3-1 در بازی رفت برابر چلسی - سال 1999 - بودند و همچنان امید داشتند. تا اینکه بارسا گل چهارم را دریافت کرد و مطمئنم که بسیاری اشک در چشمهایشان جمع شد. وای چه به سر تیم محبوممان آمده است. سیاهی شب با این باخت وحشتناک سیاه تر شده بود. بسیاری نتوانستیم شب به راحتی سر بر بالین بگذاریم. احساس ما چنین بود؛ چه کشیدند بازیکنان و مربیان و طرفدارانی که در ورزشگاه بودند.

با تمام این ناراحتی ها، ما طرفدار تیم بارسلونا هستیم. چه تیممان ببازد و چه ببرد، در کنار این تیم خواهیم بود و به آبی اناری بودن خودمان افتخار می کنیم. با خود می گوییم که بارسلونا تیمی است که نا ممکن ها را امکان پذیر کرده است. به همین خاطر این تیم را دوست داریم. به این تیم و به بازیکنان با غیرت این تیم اطمینان داریم. از کارلس پویول متعصب می خواهم که با روحیه بالا و تمام نشدنی خود، بازیکنان را برای بازی برگشت امیدوار کند. قبلا چهار گل زده ایم. می توانیم این کار را تکرار کنیم. حتی می توانیم امیدوار باشیم که چهارشنبه شب، عدد معروف سالهای گذشته را دوباره در اسکوربورد ورزشگاه مشاهده کنیم.

/ 0 نظر / 5 بازدید